Snorkeling w Marsa Mubarak - pływanie z diugoniami i żółwiami zielonymi

Diugonie są specjalistami od łąk podwodnych: dorosły osobnik zjada ich około 30 kg dziennie i musi to być odmiana miękka, szybko rosnąca. Marsa Mubarak oferuje dokładnie to - szerokie kępy Halophila i Halodule rozłożone w osłoniętej zatoce o piaszczystym dnie i niemal bez prądu, dzięki czemu łąka odrasta tak szybko, jak zwierzęta ją przycinają. Takie połączenie jest na wybrzeżu egipskim rzadkie i dlatego te same nieliczne diugonie wracają do tej właśnie zatoki rok po roku, zamiast ruszać dalej.

Zatoka jest też niezwykle wyrozumiała. Większość łąki leży na 3 do 8 metrów, kształt podkowy blokuje przeważający wiatr północny, a nie ma prądu, pod który trzeba by płynąć. Nie trzeba być wysportowanym, szybkim ani doświadczonym, by znaleźć się we właściwym miejscu, gdy diugoń wynurza się po oddech - i to właśnie odróżnia Marsa Mubarak od głębszych, bardziej wystawionych stanowisk diugoni dalej na południe.

Diugoń to trzymetrowy ssak morski o wadze 400 kg, jedyny żyjący roślinożerca w morzu i bliższy krewny słonia niż jakiegokolwiek delfina. Żeruje głową w dół i ogonem do góry, orząc widoczną bruzdę przez łąkę i wzbijając chmurę piasku; zwykle towarzyszy mu eskorta karanksów złocistych tuż nad grzbietem, wyłapujących to, co uwolni kopanie. Ta chmura piasku jest często pierwszą rzeczą, którą dostrzega przewodnik - na długo przed samym zwierzęciem.

Żerujący diugoń wynurza się po oddech co trzy do sześciu minut, wypływa niemal pionowo, bierze jeden wdech i schodzi z powrotem. Jeśli nikt go nie napiera, często po prostu pasie się dalej, podczas gdy snorkelujący obserwują w ciszy z czterech czy pięciu metrów. Obserwacje są dzikie i nigdy gwarantowane, ale w skali sezonu zatoka pokazuje diugonia mniej więcej na dwóch z trzech rejsów, a żółwie zielone na niemal każdym.

Odbiór jest około 07:30, zależnie od hotelu, a łódź wypływa z portu Port Ghalib, gdy tylko wszyscy są na pokładzie. To pełnowymiarowa łódź całodniowa Morza Czerwonego: otwarty pokład słoneczny, zacieniony pokład górny, klimatyzowany salon, toalety i miejsce do przebrania oraz załoga podająca przez cały dzień herbatę, kawę, wodę i napoje. Obiad gotowany jest na pokładzie i podawany między drugą a trzecią sesją, więc nikt nie musi skracać sesji, żeby zjeść.

Grupa liczy 20 do 25 gości. Ponieważ zatoka jest duża i płytka, przewodnik dzieli grupę i pracuje w jednym rejonie naraz, zamiast wpuszczać wszystkich do wody jednocześnie - to pozostawia łąkę w spokoju i sprawia, że rzeczywiście ci coś pokazują, zamiast żebyś płynął za tłumem. Zabierz ręcznik, krem z filtrem przyjazny rafie, czapkę i lekką warstwę; między grudniem a marcem warto wypożyczyć krótką piankę, jeśli szybko marzniesz, bo długo unosisz się nieruchomo, zamiast intensywnie płynąć.

Nagłówki należą do diugoni, ale łąka tętni życiem także bez nich. Żółwie zielone pasą się na tych samych kępach i są znacznie mniej płochliwe od diugoni - spędzenie dziesięciu minut obok jednego, gdy przycina trawę morską i wypływa po oddech, jest zupełnie normalne. Żółwie szylkretowe pracują natomiast na głowach koralowych u wejścia do zatoki, wydziobując gąbki. Między oboma siedliskami orlenie cętkowane przemierzają piaszczyste rynny w luźnym szyku, a płaszczki niebieskoplamiste leżą do połowy zagrzebane, dopóki nad nimi nie przepłyniesz.

Sama trawa morska wynagradza powolne spojrzenie. Wśród jej blaszek kryją się igliczniowce upiorne, młode ryby-trębacze i ryby-flety ustawiające się pionowo, by naśladować źdźbło, barweny żółtosiodłe przesiewające piasek w parach oraz karanksy złociste podążające za wszystkim, co dość duże, by wzbić posiłek. Biolodzy morscy zaliczają takie łąki do najbardziej produktywnych siedlisk Morza Czerwonego i do najszybciej znikających, co w dużej mierze tłumaczy, dlaczego zatoka jest chroniona.

Diugonie porzucają żerowisko, na którym są nękane, a zatoka, która straci swoje diugonie, już ich nie odzyska. Zasady nie są tu więc ozdobą: podpływamy z boku i nigdy od przodu, zachowujemy kilka metrów dystansu, nigdy nie płyniemy nad zwierzęciem ani nie blokujemy mu drogi na powierzchnię, nie dotykamy ani jego, ani towarzyszących mu karanksów, nie używamy lampy błyskowej i wpuszczamy do wody tylko małą grupę naraz. Płetwy trzymamy z dala od dna - wzburzona łąka odbudowuje się miesiącami.

Przewodnik decyduje o miejscu wejścia, utrzymuje grupę w linii po jednej stronie zwierzęcia i wywołuje wszystkich z wody, jeśli diugoń zmienia sposób żerowania albo zaczyna się oddalać. To także powód, dla którego nie obiecujemy obserwacji: w chwili, gdy rejs zagwarantuje diugonie, ktoś zacznie je gonić.

Diugonie i żółwie są w zatoce przez cały rok, więc nie ma sezonu zamkniętego. Temperatura wody waha się od około 24 °C w lutym do 29 °C w sierpniu i wrześniu. Żerowanie jest najintensywniejsze przy przypływie i dlatego dzień zbudowany jest wokół trzech sesji, a nie jednej: daje nam to dwa stany pływu do wykorzystania. Poranki są zwykle najspokojniejsze i najczystsze.

To najbardziej rodzinna wyprawa z dużymi zwierzętami w naszej ofercie. Woda jest płytka i nieruchoma, dostępne są kamizelki wypornościowe i makarony, a dzieci od około szóstego roku życia radzą sobie bez trudu u boku rodzica; niepływający członkowie rodziny mogą zostać na łodzi i i tak zobaczyć żółwie oraz płaszczki z pokładu. Każdy, kto wchodzi do wody, musi umieć pływać. W wysokim sezonie rezerwuj z dwu- lub trzydniowym wyprzedzeniem - łódź jest dzielona, a dni diugoni zapełniają się najszybciej.